مادرهای جان فورد، جان دارند و امروزی و بسیار روپایند. مادرِ زیبای «خوشههای خشم» و بعدش هم «چه سر سبز بود درۀ من»؛ مادرهایی پرشور، شیرزن، امروزی، روبهجلو و قوی؛ برعکسِ مادرهای ایرانیِ فیلمهایمان که یا مثلِ «ابد و یک روز» آشغال جمعکن هستند یا مثلِ فیلمِ علی حاتمی، عتیقه و جانندارند که حتّی به دردِ مرا...